رفتم،مراببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه یپر حسرت ترا

با اشک های دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود ابرو دهم

رفتم مگو،مگو،که چرا رفت،ننگ بود

عشق من و نیاز تو وسوز و ساز ما

از پرده ی خموشی و ظلمت،پو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم،که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم،که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و عریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به اغوش سرد هجر

ازرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله ی اتش ز من مگیر

می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوش ام که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان زکرده هل و پشیمان ز گفتهها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

 ای تو جاری شده در قشنگترین دقایقم

ای تو با من اشنا ناجی قلب عاشقم

ای تو پیدا شده در لحظه ی انتخاب دل

ای تو در سکوت شب بهار پاییز دلم

کسی مثل تو تو هرم نفس ام جاری نشد

کسی جز تو به سرم دست نوازش نکشید

کسی مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد

کسی قلب منو مثل تو به اتیش نکشید

هیشکی هستی منو مثل تو از من نگرفت

کسی مثل تو منو اسیر تنهایی نکرد

کسی مثل تو برام ایه ی تا ریکی نشد

کسی مثل تو به من حلقه ی نا بودی نزد

عاقبت عشق دروغی و فریبنده ی تو

من تا مرز بد لحظه ی بد نامی کشید

من هنوز دوزخی عشق دروغین توام

از تو این تشنه لب خسته به انتها رسید

کاشکی بدونی چشماتو به صد تا دنیا نمی دم

با تو من مالک دنیام

دوستم داری؟!

اکنون تو بسوز ای دل با این غم تنهایی چون اتش این دل را امال تو برپا کرد

مرسی از اینکه تا الان با وبلاگم همراه بودید 

اسمان خسته و سحر تبدار/ کوچه در انتظار یک دیدار/ باز چشمان من ز دوری تو/ مانده تا نیمه شب ها بیدار/ باز در التهاب تنهایی ذره ذره ز غم شوم بیمار/ لحظه ای بعد خواب می اید/ از پس پنجره از دیوار/ با دلی خسته می روم درخواب/ باز این قصه می شود تکرار...

نامه ای دارم از فاصله ها

چند شب بود که من خواب تو را می دیدم

خواب دیدم که فراری هستی

می گریزی از شهر

پاسبان ها همه جا عکس تو را می کوبند

جارچی ها همه جا اسم تو را می خوانند

در همه کوی و گذر قصه ی تبعید تو بود

مردم و تیر و تفنگ

اسب های چابک

متهم قاتل گلهای سفید

جایزه:گل...گل سرخ (رز)

تو که می دانی من عاشق گلهای رزم

دویت دارم بنویسی به کجا خواهی رفت

مردم شهر چرا در پی تو می گردند

نگرانت شده ام

بی جوابم مگذار

پشت پاکت بنویس:متهم قاتل گلهای سفید

تو که می دانی من عاشق گلهای رزم

//:::...:::( تقدیم به یکتا ترینم):::...::://

می نویسم می نویسم از تو

تا تورا کاغذ من جا دارد با تو از حادثه ها خواهم گفت

گریه؛این گریه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت

فتح معراج ازل کافی نیست با تو از اوج غزل خواهم گفت

می نویسم همه ی هق هق تنهایی را

تا تو از هیچ به ارامش دریا برسی تا تو در همهمه،همراه سکوتم باشی

به حریم خلوت عشق تو، تنها برسی

می نویسم همه ی با تو نبودن را

تا تو از خواب،مرا به با تو بودن ببری

تا تو تکیه گاه امن خستگی ها باشی تا مرا باز به دیدار خود من ببری

حدیثم را نمی دامی؟! تمام مردم این شهر می دانند

ز هر کس نام من پرسی سری جنباند و گوید: ولش کن!

فرد بد نامی است! رفیق باده و بنگ است۱

حدیث او همه ننگ است!

عجب! تو این ها را نمی دانی؟!

برو از من گریزان شو!

برو با دیگران هم عهد و پیمان شو!

حدیث من همه درد است، حدیث من همه رنج است

حدیث من همه اندوه یک فرد است